De Amerikaanse webwinkel Amazon was met zijn e-reader Kindle een van de pioniers van het elektronische boek. Intussen heeft ook de Vlaamse vakvereniging Boek.be een website voor e-boeken en komen er steeds meer toestellen om digitaal te lezen op de markt. Ook Apple, producent van de succesvolle iPhone en Ipod, zou volop werken aan een multifunctioneel handtoestel waarop je e-boeken kunt lezen.

Knack – Opmars van het e-boek

2009 was all about women beating their male counterparts in investigative journalism in the Arab world. They won six of seven general awards at this year’s closing ceremony of the journalist network ‘Arab Reporters for Investigative Journalism “(ARIJ) in the Jordanian capital Amman.

“Women are better at their job,” said director Rana Sabbagh-Cargour of ARIJ. “They work harder, dig deeper and show more commitment. Yet you hardly find women in top positions in the Arab media. ”

This new generation doesn’t abstain from controversial topics. In print, the award went to the Jordanian Majdolin Allan for her contribution on divorced women suffering from the Jordanian alimony law. Riham El-Shaykh from Egypt received an award for her documentary on sexual harassment of women in streets and public places.

The highlight of the ceremony was the report of the Egyptian journalist Mona Iraqi. In the TV documentary “Recycling of medical waste: a lucrative business” she showed how careless Egyptian hospitals deal with hazardous waste. Organised groups of waste collectors recycle used syringes and either re-sell them as new needles and syringes or revamp the cylinders as filters for water pipes. According to Iraq, diseases like hepatitis A and C are being spread easier.

Journalist Majdolin Allan from Jordan – Winner in print

A remarkable fact: the numerous presence of investigative reporters from Syria, Palestine, Iraq and Yemen, where press freedom is quite low – according to the annual Index of Press Freedom of Reporters Without Borders (RWF). No Arab country made it into the top 50.

Climate change

Besides the general distinctions for print, TV and radio there was a special award for environmental reporting. The Egyptian Dareen Farghali and her male colleague Hisham Allam, were honored for their reporting on the illegal discharge of industrial wastewater into the Nile. According to their investigation, 200,000 people have died so far of kidney failure caused by water mismanagement and the subsequent consumption of poisoned fish.

“The article caused a political storm in Egypt,” explains Sabbagh-Cargour (Arij). “The parliament summoned the health minister. Teams of scientists will now look at water samples from the sites, which the journalists frequented during their investigation. ”

The American professor Charles Lewis (Centre for Public Integrity) dubbed the conference “surreal”.

Knack.be 01/12/2009 08:00 – Rafael Porto Carrero, Amman

Het journalistieke netwerk ‘Arabische Reporters voor Onderzoeksjournalistiek’ (ARIJ) organiseerde eind vorige maand zijn jaarlijkse prijsuitreiking voor Arabische onderzoeksjournalistiek. Opvallend feit: op de ceremonie in de Jordaanse hoofdstad Amman werden zes van de zeven algemene prijzen door vrouwelijke journalisten weggekaapt.

De nieuwe generatie deinst bovendien niet terug voor controversiële thema’s. In de categorie schrijvende pers ging de hoofdprijs naar de Jordaanse Majdolin Allan voor haar bijdrage over de benadeling van gescheiden vrouwen in de alimentatiewetgeving in Jordanië. Riham El-Sheich uit Egypte kreeg een onderscheiding voor haar documentaire over ongewenste intimiteiten op straat en openbare plaatsen.

Blikvanger van de avond was de reportage van de Egyptische onderzoeksjournaliste Mona Iraqi. In haar tv-documentaire ‘Recyclage van medisch afval: een lucratieve business’ toonde ze hoe slordig Egyptische ziekenhuizen met gevaarlijk afval omgaan. Georganiseerde groepen afvalverzamelaars laten gebruikte spuitjes recycleren en verkopen ze daarna als nieuwe naalden en spuiten of herwerken de cylinders tot filters voor waterpijpen. Volgens Iraqi worden ziektes als hepatitis A en C daardoor vlotter verspreid.

‘Vrouwen zijn beter in hun job’, zegt directrice Rana Sabbagh-Cargour van ARIJ. ‘Ze werken harder, graven dieper en tonen meer engagement. Nochtans vind je amper vrouwen in topposities in de Arabische media.’

De Jordaanse Majdolin Allan won in de categorie schrijvende pers

Opmerkelijk was ook de grote aanwezigheid van onderzoeksjournalisten uit Syrië, Palestina, Irak en Jemen, waar het met de persvrijheid nochtans pover gesteld is als we de jaarlijkse persvrijheidsindex van Reporters Zonder Grenzen (RSF) mogen geloven. Geen enkel Arabisch land haalt de top 50.

Milieu- en klimaatverandering

Naast de algemene prijzen voor schrijvende pers, TV en radio was er een bijzondere onderscheiding voor milieuberichtgeving. De Egyptische Dareen Farghali en haar mannelijke collega Hisham Allam werden bekroond voor hun verslaggeving over de onwettelijke lozing van industrieel afvalwater in de Nijl. Volgens de journalisten heeft dit wanbeleid nierfalen bij 200.000 mensen en vergiftiging van water en vis als gevolg.

‘Het artikel veroorzaakte een politieke storm in Egypte’, verklaart Sabbagh-Cargour (ARIJ). ‘Het parlement heeft de gezondheidsminister op het matje geroepen. Wetenschappelijke teams bekijken nu waterstalen van de plaatsen, die de journalisten aangekaart hebben. ‘

“Just like gay people, we need journalist pride to save our business,” the Guardian’s Nick Davies told a Belgian crowd on Saturday 4 October 2009 at the writers’ conference Het Andere Boek in Antwerp. The former British journalist of the year wrote Flat Earth News a best-seller on falsehood, distortion and propaganda in the global media.

He claims that commercialism at the heart of the mass media creates trivial news consumers while killing professional journalism. The critical journalist named De Morgen as a Belgian example of a similar evolution to Great Britain. Is he right or just nostalgic about the good old days as critics like to point out.

Joseph Pulitzer once said: “A cynical, mercenary, demagogic, corrupt press will produce in time a people as itself.” Do you share his view?

Yes, he might be right. It is a more circular relationship though. There has been a great shift in the people of the developed world as to what they want from their newspapers. They are less political and see themselves more like consumers. They are looking for trivial news. The more that we give them trivial and untrue news, the more we create people with short attention spans. They have no interest in politics, in their countries and the great moral debates of their time. The media drag down their societies.

What exactly does Flat Earth News stand for?

In the Middle Ages people used to believe that the earth was flat. Everybody said so. Until someone checked. The mass media produce a lot of false news. There were no weapons of mass destruction in Iraq, the millennium bug turned out to be a big hype and Clinton’s affairs weren’t that spectacular at all.

Like gay people, we need journalist pride parades to save our business

What do you see as the main reason for this problem?

People tend to believe in conspiracy theories. Many think that it is the direct meddling of the owner of a newspaper or magazine into the daily business of a newsroom. Now this occasionally might happen, it is quite unusual. More important is the commercial logic of making the highest profits as possible by cutting production costs. Mass media produce falsehood, distortion and propaganda in order to sell. The essential job of a good journalist is finding and checking facts and telling the truth. Accurate and balanced reporting used to be the ground rules of real journalism.

A team of academics of the Cardiff University found out that only 12 percent of all news stories are factually checked. I am not talking of tabloids, but of serious newspapers like The Guardian, The Times, etc. The same rate could be identified when talking about the authenticity of the used information. About 80 percent comes from PR and wire agencies. De Morgen is a Belgian show case of a similar evolution in Great Britain.

Can you only imagine a dim future for journalism?

Making arrows once used to be an important profession. They are not around anymore. At the end journalists might die out as well. There is a great struggle going on about the future of journalism. The old way of funding by selling newspapers and advertisements doesn’t work anymore. The internet is taking further advertising away. Now there is the credit crisis.

We need a new business model, but nobody yet knows what precisely that is going to be. It could be that mini-media will replace the mass media. In the United States and to some extent in Europe foundations fund these projects. Production costs are a lot lower on the internet. There is no need for print, planes and trains. Public-private partnerships may point the way out. It is, however, unclear how this will evolve on a grand scale.

The media created trivial news consumers. We drag down our societies

Critics of your book say that you are suffering from nostalgia of the good old days?

In the nineties we had the dogma of dog doesn’t eat dog. Journalists could write about whatever they wanted, but not about journalism. In those days there was a lot of shouting and discussion in the newsrooms. Now that is gone and people write about celebrities, pop stars and family drama. The managing director used to walk one step behind the editor. This has been reversed. Infotainment and churnalism (recycling and copying stories) replaced journalism.

Author: Rafael Porto Carrero

(This article has been published on www.mediakritiek.be with the support of the Belgian Pascal Decroos Fund for investigative journalism)

(BRUSSEL, 23/09/2009) — De Antwerpse Oosterweelsaga schijnt geen einde te vinden. Op 18 oktober kunnen de bewoners van de Scheldestad zich uitspreken in een referendum over het tracé met de Lange Wapperbrug. Jeroen Verelst, journalist bij De Morgen, ploos maandenlang dag en nacht bergen akten, protocollen en decreten uit. Hij sprak met politici, actiegroepen, ambtenaren en bedrijfsvertegenwoordigers. Hoe de lange wapper aan het wankelen ging - Een brug te ver? is zijn relaas van dit ingewikkelde verhaal.

Vanwaar het idee voor dit boek?
Het dossier is zo breed en complex dat het moeilijk in krantenartikels te vatten valt. De plannen voor een referendum in Antwerpen leken me een goede aanleiding om een soort leidraad of achtergrond over het dossier te schrijven. Je merkt dat er weinig tot niets over de Lange Wapper geweten was. Er bestaan zeer veel misverstanden omdat er twee kampen bestaan met zeer uiteenlopende versies. Het is mijn bedoeling om een zo objectief mogelijke versie van het verhaal te brengen. We spreken over het grootste bouwproject in Vlaanderen ooit. De ramingen bewegen zich momenteel tussen 2,5 en 2,7 miljard euro.

U ziet zich niet als activist?
Zeker en vast niet. Ik heb wel een zekere bewondering voor de moed en gedrevenheid van bepaalde actiegroepen. Hun middelen zijn uiteindelijk zeer beperkt. Maar ik wou een neutrale prent schetsen. Het is een dossier van wanbeheer, gemiste kansen en gemaakte fouten. Het vraagteken in de titel wijst er trouwens op dat ik geen stelling wil nemen. Het boek geeft de geschiedenis weer van een beslissingsproces van 14 jaar. Meer dan tien later staan we terug aan het begin. Alle opties liggen terug op tafel. Zo’n kritiek kan ik gemakkelijk weerleggen door alle bewijzen, documenten en decreten die ik verzameld heb.

Hoe explosief ziet u dit boek zelf?
Het boek geeft een gedetailleerd beeld van een goede tien jaar wanbeheer. Lange tijd werden andere opties dan de Lange Wapperbrug amper bekeken. Fouten werden weggemoffeld, regels genegeerd. Straf is ook hoe een overheidsinstelling als de BAM (Beheersmaatschappij Antwerpen Mobiel nvdr.) zelf actief lobbyt. Voor een bouwconcern als Noriant betekent dit project 10 jaar werkzekerheid en een enorm hoge opbrengst.

“Weinig tot niets was over de Lange Wapper geweten”

Hoe bent u te werk gegaan?
In het begin heb ik verschillende krantenartikels doorgelezen. Op basis van de wet openbaarheid van bestuur heb ik decreten en discussies in het Vlaams Parlement doorgenomen. Vervolgens heb ik nog documenten van de BAM uitgeplozen. Ik heb alle gegevens uiteindelijk op een tijdslijn gereconstrueerd om een volledig beeld van het dossier te krijgen. Als tweede stap heb ik interviews afgenomen. Ik heb met vele huidige en oud-medewerkers van de BAM gesproken. Meestal off-the-record omdat anders dikwijls enkel officiële standpunten worden gegeven. Om niet in diskrediet te vallen heb ik mijn informatie soms zelfs tot driemaal toe geverifieerd. De laatste stap was natuurlijk de schrijffase. Ook toen heb ik af en toe nieuwe informatie gekregen en alles nog eens gecheckt.
Heeft u enige vorm van druk ondervonden bij het schrijven van dit boek?
Neen. Iedereen weet dat druk uitoefenen op een journalist averechtse effecten heeft. Wel werd er vaker geprobeerd om me te beïnvloeden. Zo heeft bijvoorbeeld Noriant me uitgenodigd op een presentatie van hun project. Ze probeerden me met allerhande uitvoerig cijfermateriaal te overtuigen van hun gelijk.
Het boek als een verhaal van David tegen Goliath: zou u dat met een voorbeeld kunnen illustreren?
De actiegroepen zijn vrijwilligers, hebben zeer kleine budgetten en hangen af van de goodwill van de Antwerpenaars om filmpjes, flyers, enz. te produceren. Een voorbeeld: Ademloos organiseert benefietavonden voor schenkingen van vijf tot zes euro. Daartegenover staat de BAM, die door de Vlaamse Regering gefinancierd wordt. Volgens mijn informatie heeft de BAM een budget van 900.000 euro per jaar om aan communicatie te spenderen. Ze brengen reclamespots verpakt als nieuws op de regionale zender ATV. Noriant beschikt over een portefeuille van één miljoen.

“Iedereen weet dat druk uitoefenen op een journalist averechtse effecten heeft”

Wat heb je blootgelegd?
Het belangrijkste punt is dat de huidige impasse gemakkelijk had kunnen vermeden worden. De alternatieven werden stelselmatig gedood. Men heeft totaal verzuimd een breed maatschappelijk draagvlak te ontwikkelen.

Waarom heb je een werkbeurs aangevraagd bij het Fonds Pascal Decroos?
De voornaamste reden is tijd. Dergelijke onderzoeksprojecten nemen zeer veel tijd in beslag. Als je bij een krant in vast dienstverband werkt, kun je geen ganse dagen spenderen aan het opzoeken en doorlezen van allerhande documenten. Het Fonds Pascal Decroos biedt je de kans om onbetaald verlof te nemen en zo’n project te realiseren.

Wat heb je geleerd over onderzoeksjournalistiek door dit project?
Ik heb het belang van een goede literatuurstudie herontdekt. In principe moet elk vorm van officieel materiaal openbaar gemaakt worden. Natuurlijk blijft veel informatie desondanks verborgen. Gelukkig zijn er insiders of klokkenluiders, die merken dat er binnen hun organisatie iets drastisch misloopt.

Auteur: Rafael Porto Carrero
Bekijk het interview met Jeroen Verelst.

Bron: www.fondspascaldecroos.org

Are investigative reporters a humanoid creed of zombies on the loose? Well, after having spent three days at a summer school organized by the  London-based Centre for Investigative Journalism (CIJ), I don’t think so. The first thing I noticed on my way in, was the very nice, but a bit nervous flock of assisting young interns and the meager quantity of coffee. Do I mention these observations just to let you know that I kept my eyes open on every single detail? No, of course I do not. These details tell us, however, that investigative journalism is not dead.

A new generation of young reporters with mixed ethnic and religious background is keen on learning, reporting and working to serve the cause. This generation comes in punctually. They get their coffee, hop immediately in the classes and presentations. Does this mean that the Summer School is only interesting for students? Most certainly not. A big part of the attendees are more or less experienced or very experienced reporters. It is the mix of attendees and trainers that make this journey one worth to remember.

Optimism, optimism, optimism…go and spread the message

Overall, there was an optimistic mood about the future of investigative journalism. Needless to state, however, that people aren’t aware of the problems that the media and investigative reporting are facing. According to the Centre’s Director Gavin MacFadyen we certainly need to learn from the United States and Denmark. At about thirty projects have started cooperating over the pond. The Centre for Investigative Journalism is trying to push the UK and the rest of Europe in exactly that same direction. Since six years the Centre has been organizing its annual summer school and training sessions for potential Computer Assisted Reporting (CAR)-trainers.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=r1gWV8hAq3o]

For some people visiting a summer school like this one, it is business as usual, for others it is a one in a lifetime experience. I am talking about the experience of having class and enjoying trainings sitting in a room among die-hard renown investigative reporters and ambitious students. You might get a coffee and discuss for a few minutes with people like Charles ‘Chuck’ Lewis, a former CBS’ 60 minutes producer and co-founder of the US-based Center for Public Integrity or have an exchange of opinion with the Guardian’s Investigative Editor, David Leigh.  Anyway as like almost at every conference in the world, the informal part of the sessions are at least as important as the formal ones. But let us firstly have a deeper look at the formal part.

The Summer School: leitmotifs and classes

The Summer School 2009 – taking place between 17-19 July – was the sixth of its kind. There were at about 130 participants, 40 trainers and several tens of extra visitors present. The number of attendees is growing every year. For these 200 people the choice and the program are overwhelming. During three days five different sessions have been taking place at the same time: the three leitmotifs were Computer Assisted Reporting (CAR), East Meets West and Understanding Company Accounts. Other topics being dealt with included advanced internet research, undercover reporting, new threats in libel and privacy law and several others. I personally attended several CAR-sessions and the East Meets West Networking Platform or Scoop.

CAR stands for Computer Assisted Reporting. Basically it means using databases and Lspreadsheets as sources for investigative story-writing. Most common software used includes MS Excel, Access and MySQL. According to the experienced David Donald, most people are afraid of using MS Access because of its tendency to be as flexible as an 19th-century Prussian drill-sergeant, where as Excel is considered more as a laid-back hippy-program. With both programs, however, one can do deeper research on public expenses, company accounts, corporate fraud, war statistics, etc. In brief: on everything which involves data. Oops, forgot to mention sport! Watch Elena Egawhary, researcher with the BBC Panorama giving some good examples of solid CAR-research. Computer Assisted Reporting Presentation

East meets West was another interesting initiative organized and symbolized in persona by the German-by-birth, but Danish-by-choice investigative reporter Brigitte Alfter. It brought together journalists from Russia, the Ukraine, Croatia, Albania, Poland, Belgium, Sudan, Palestine, Denmark, the United Kingdom and – in case your eyes cannot cope with the country count – several other countries and regions. Hot topics being dealt with included investigating war crimes, fight against corruption and the upcoming UEFA European Football Championship 2012 in the Ukraine. An innovative feature was the investigative cooperation speed dating. We were split in three different groups covering the topics mentioned before. All taken together, the dating aspect might have worked and several couples, ‘threesomes’ or bigger action squads have arisen. But the attendees mostly forgot about the speedy angle and got stuck to their respective issue-related teams. Interesting “getting-to-know”-discussions might probably be the reason for this. You can watch the short movies for two brief discussions between the Croatian investigative reporter Drago Hedl (Vukovar, Glavas) Brigitte Alfter and the Guardian’s Mustafa Khalili (Gaza) discussing cross-border approaches and cooperation.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=M2HUu-5IHOY]

Libel, legal bullies and other annoyances

Personally, I did not attend the classes on Unterstanding Company Accounts. I will not report on these nor because I think that topic to be irrelevant nor boring. But as pointed out above: every conference has its time and space restrictions. (Add: budget limitation when talking about London . Further features, however, worth noticing were the unofficial leitmotifs: the Freedom of Information Act and libel and law suits as threats to journalism. The centre invited Ian Hishlop (Private Eye), Chuck Lewis, David Leigh and Heather Brooke ( Your right to know/MP’s second-home allowances) as guest speakers. Leigh pointed out why law firms pose the biggest threat to British independent reporting. He mentioned a study of Oxford University, according to which legal costs in the UK turn out to be 140 times higher than other European countries. The biggest annoyance is, however, not necessarily a possible law suit itself, but the firms’ threats. People more interested in these topics should google: Tesco, Trafigura, Carter-Ruck and Schilling’s. There are, however, ways to tackle the law firms’ tactics: use their own tricks and read the Reynolds Letter. British journalism is not dead. One reporter that has proven this basic fact is of course Heather Brooke. Watch my short interview with her. All European journalists that are interested in transparency, accountability and freedom of information might learn from her.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=pyvwASAgQfA]

In brief: tough having a British focus, the CIJ- Summer School is actually a must for everyone that cares about the issue of investigative journalism. In November we will be organizing a similar event in the Netherlands. I would say: stay tuned and come to visit us. The Dutch journalist Luuk Sengers gave already a very good foretaste to our British counterparts. His presentation on the investigative reporter’s toolkit was very well received. If more people in the Benelux-countries would follow in his footsteps, investigative reporting is on the rise again. Just as Gavin MacFadyen pointed out: people are sick of their governments’ lies and are keen on doing something about it.

PS For more vids and interviews (with David Donald – Center for Public Integrity, Cynthia O’Murchu – Financial Times, Marina Cailland – CIJ) about the Summer School and CAR, go to Rafael Porto Carrero’s Weblog http://www.zerdost.wordpress.com.

Al Jazeera English – Middle East – Iranian police disperse protest

Shared via AddThis

Bronnen: LA Times, Facebook, eigen bronnen – Foto Yves Logghe/AP

De Iranese regisseur Mohsen Makhmalbaf heeft op de officiële facebook-pagina van Mir-Hossein Mousavi opgeroepen tot het dragen van een roos als symbool van verzoening en nationale eenheid. “Het zwaarste wapen dat gedragen mag worden, is één roos in de hand,” zo de rondbrief. De bedoeling is deze mooie bloemen aan de politie, revolutionaire wachters (pasdaran) en paramilitairen (basijis) uit te delen. Er werd ook expliciet gevraagd geen groen en opvallende make-up meer te dragen.

De herdenkingsmarche vindt plaats om de tiende verjaardag van de bloedige bestorming van Teheraanse studentenhomes door leden van de ansar-e hezbollah te herdenken. Demonstranten zouden bovendien gsm’s en juwelen moeten thuislaten en enkel een identiteitskaart en telefoonnummers van familieleden meebrengen.

De roos is bovendien reeds sinds de tijden van het Zoroastrische Oude Perzië een symbool van nationale eenheid. Op het graf van Cyrus de Grote bvb. was de roos de enige decoratie. Rozenwater gemengd met safraan wordt nog steeds gebruikt om romantische poëzie te schrijven en wordt vaak in parfums of als drank (gol-ab) genuttigd. Desondanks zijn confrontaties zoals bij de betogingen van de voorbije twee weken zeker mogelijk.

Today Google introduced its web-based operating system, which surely will pose a big challenge to the much reverred Microsoft Windows. One blog post and bam, headline news everywhere beating Michael Jackson, Iran and China in the buzzing arena. Google’s Sundar Pichai was apparently not only speaking in “our” common interest, but also calling on our team-spirit.

We have a lot of work to do, and we’re definitely going to need a lot of help from the open source community to accomplish this vision. We’re excited for what’s to come and we hope you are too. Stay tuned for more updates in the fall and have a great summer

Thank you for your holiday wishes my friend! Tough I do not consider myself a big Microsoft-supporter and do welcome private entreprise, I get a murky feeling when this corporate giant profiles itself as my open-source pall. Google had a total reported revenue of 22 billion U$ in 2008. Google sells search answers as objective truths. It stores, retrieves, collects and orders data. They have adopted all e co-operative forms of development of Open-Source communities, while at the same time championing the cause of open access and distribution of knowledge. I do not want to go into detail on API, proprietary licensing, etc. (for more on this have a look at the Dark Side of Google). But it should be clear to everyone that google is NOT working under a public license. Most of you will probably know that, but….

My point in this post: if serious journalists start championing a single, private company, we are ready for yet another ‘Windows’. This job is called marketing, not journalism. Have look at following headlines:

“So at long last Google is making its move. Promising a lightweight but fast operating system – Chrome OS – the internet search company is poised to strike at the heart of Microsoft’s software empire.” (BBC Tim Weber)

–} until now, Google has only announced Chrome OS, inviting open-source developers and probably giving Bill Gates an extra heartbeat

Google launches OS – calls out Microsoft – Internet giant challenges the software maker’s main business with its new operating system. (CNN Money)

–} Google hasn’t launched anything yet, but a blog post. At least CNN takes a look at google’s marketshare and Google isn’t greeted as our long, awaited Microsoft-Liberator

Google Drops A Nuclear Bomb On Microsoft. And It’s Made of Chrome. (TechCrunch)

–} No bomb has been dropped yet. You sound like a weird twisted Google preacher. But thank you for the info on the Linux Kernel. If this is all the information you can provide, next time I’ll stick to the blog post. Or did I miss the point about TechCrunch? Do you just stick to obsessively profiling and forgot about the reviewing stuff? Well yeah, we are all living in fast, digital times and with the financial crisis going on, I would also stick to obsessively copy/paste blog posts. It safes you some valuable time! Tough your mouse might get tired…

TechCrunch was founded on June 11, 2005, as a weblog dedicated to obsessively profiling and reviewing new Internet products and companies. In addition to covering new companies, we profile existing companies that are making an impact (commercial and/or cultural) on the new web space.

In brief: Journalists start doing your jobs! Stop behaving like copy/paste whatever evangelists! Jesus died almost 2000 years ago. No evangelion has been invented ever since! (or the Koran maybe, but that’s another debate . Continue like that and you will one day all be replaced by Google Copy/Paste Dummies beta…

De originele versie van Marjane Satrapi werd (naar verluidt) door de Iraniërs Peyman en Sina aangepast. Perfecter, satirischer en meer up-to-date kan een stripverhaal eigenlijk niet zijn. Meer informatie heb ik niet.

Peyman and Sina (alias) rewrote Marjane Satrapi’s Persepolis. Very witty and a good satire. A real tip!

Eine richtige Empfehlung: Persepolis 2.0, eine Aufarbeitung vom Originalschlager von Marjane Satrapi.

Als stream te bekijken op: http://www.flickr.com/photos/eyemagazine/3677257105/in/photostream/

Of wil je zelf helpen Persepolis 2.0 te verspreiden?

Do you want to spread Persepolis 2.0? Or take a look at the Guardian’s Blog on the initiative.

Source: www.spreadpersepolis.com